காட்சி: 1
இடம்: ஆனந்த பாண்டியனின் அரசவை.
"இராஜாதி ராஜ, இராஜ மார்த்தாண்ட, இராஜ கம்பீர, இராஜ குலோத்துங்க, பலபுண்டை கிழித்த சுன்னிவள சுந்தர, முலைப்பால் விரும்பி, கசக்கியே சிவந்த கரம் கொண்ட, ஆனந்தபாண்டியன் வருகிறார் பராக் ப்ராக் பராக்"
வாயிற்காவலனின் வித்தியாசமான அறிவிப்பு நம்மை ஆச்சரியப்படுத்துகிறது. வாருங்கள் நாமும் சென்று அரசனை வரவேற்போம். வீரநடை கொப்பளிக்க அரசன் அவைக்குள் நுழைகிறான். இந்த அரசவைக்கூட்டத்திற்கு நாம் சிறப்பு விருந்தினராக அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். மன்னன் முதல் அமைச்சர்கள் அனைவரும் அமர்கிறார்கள்.
"இன்றைய அவையின் சிறப்பம்சம் என்னவோ...?" மன்னனின் கேள்வி வழக்கமாக வந்தது. அமைச்சர் அடங்காமுடி மரியாதை நிமித்தம் எழுந்து "சோழநாட்டில் ஒரு பெண் மூன்று முலைகளுடன் இருக்கிறாளாம். அரசர் விருப்பப்பட்டால் அவளை வரச்சொல்லிக் கொஞ்சம் ஆழம்பார்க்கலாம். முதலில் வழக்கம்போல அரசே ஓக்கட்டும். பிறகு யோசனை சொன்ன நான் மற்றும் நமது சக அமைச்சர்களெல்லாம் கொஞ்சம் ஆப்படிக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்" என்றதும் அனைவரும் "ஆம் அரசே! " என்றனர்.
அதற்கு அரசன் ஆச்சரியத்துடன், "என்னது! மூன்று முலைகளா?... எப்படி நாம் இரண்டு கைகள் வைத்துக்கொண்டு பையமுக்குவது? மிகவும் சிரமமாயிற்றே!". என்கிறார்.
அடுத்த அமைச்சர் எழுந்து பதிலளிக்கிறார், "அரசே இரண்டு பக்கப் பைகளை கைகளால் அமுக்குங்கள் நடுப்பையில் வாய்போடுங்கள். இதென்ன பிரமாதம்!"
"அருமை! அப்போ நாளைக்கே அவளை வரச்சொல்லுங்கள்" அரசன் சொல்லும்போதே அமைச்சர் அடங்காமுடி எழுந்து "மன்னா.... அவளுக்கு பல்லக்கு அனுப்பவேண்டும்" என்கிறார். அதற்கு அமைச்சர் நீண்டதடியோன் எழுந்து "என்ன...! மன்னருக்கு ஓழ் விருந்தளிக்கவரும் யாரும் அவர்களே வந்து செல்வதுதான் வழக்கம். இது புதுமையாக உள்ளது. இதைப் பழக்கப்படுத்துவது நல்லதல்ல என்பது அடியேனின் தாழ்மையான கருத்து" என முகம் சிவக்கிறார்.
அவரை மன்னன் கையமர்த்தி "பரவாயில்லை... சில அதிசயப்புண்டைகள் இப்படி ஏதாவது கண்டிப்புகளைக் கேட்கும்... அனுப்புங்கள் பல்லக்கை! ஆனால் ஒன்று... பல்லக்குத்தூக்கிகள் ஏதாவது வரும்வழியில் அவளை ஆழம்பார்க்க நினைத்தால் அவர்களின் சுன்னிகள் சுக்குநூறாகும் என்று எச்சரித்து அனுப்புங்கள்" என்று ஆவேசமாக க்கூறுகிறார்.
காட்சி: 2
இடம்: ஆனந்த பாண்டியனின் அந்தப்புரம்.
"மன்னா இங்கே அழகுக்கிளிகள் ஆயிரம் பேர் வழிமேல் புண்டை வைத்து காத்திருக்க சோழநாட்டிலிருந்து அந்த சுவர்ணவல்லி எதற்கு?" மயிரழகி பாவாடையைத்தூக்கியபடி கேட்டுக்கொண்டிருக்க எதையுமே கவனிக்காதவன் போல் அவளின் காட்டுமுடி விலக்கி நாக்கால் நக்கிக்கொண்டிருக்கிறான் ஆனந்த பாண்டியன். "நான் கேட்டுக்கொண்டே இருகிறேன்! கண்டும் காணாமல் என் கரும்புண்டையை நக்கிக்கொடே இருந்தால் எப்படி?! ஆ.... ஊ...... மெதுவாக நக்குங்கள் அரசே....!" குரலில் நடுக்கம் அதிகமானது மயிரழகிக்கு. நக்கிமுடித்தபின் மன்னன் மெல்ல நிமிர்ந்து சொல்கிறான் "மயிரழகி!... எல்லாம் ஒரு மாற்றமாயிருக்கட்டும் என்றுதான். அவளுக்கு மூன்று கொங்கைகளாம்! அவையில் மந்திரி சொல்லும்போதே நாவில் எச்சில் ஊறியது". அதற்கு மயிரழகி குறுக்கிட்டு "எத்தனை கொங்கைகள் இருந்தாலும் தங்கள் கட்டுத்தறிக்காளைச் சுன்னிக்கு கச்சிதமான புண்டை என்னுடையதுதான்" என்றபடி சிலுத்துக்கொண்டு விலகிப்போனாள். அதற்குள் பணிப்பெண் வந்து "சுவர்ணவல்லியை அழைத்து வந்துவிட்டார்கள் மன்னா.... பல்லக்கு அந்தப்புரம் நோக்கி வந்துகொண்டிருக்கிறது" என்கிறாள்.
தொடரும்....
No hay comentarios:
Publicar un comentario
வாசகர்களே, உங்கள் கருத்துக்களை சொல்லுங்க: